Μικρασιάτικα Έθιμα Δωδεκαημέρου
 

 

Η ομιλία για τα μικρασιάτικα έθιμα του Δωδεκαημέρου που εκφωνήθηκε από την ταμία του συλλόγου μας, κ. Βασιλική Σαμανίου, κατά την εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του συλλόγου μας στις 12 Ιανουαρίου 2014 στην αίθουσα Ball Room του ξενοδοχείου Ερμής.

 

"Με την εκδήλωση της κοπής της πίτας που θα ακολουθήσει απόψε, θα προσπαθήσουμε να σας ταξιδέψουμε νοερά στις αλησμόνητες πατρίδες, στα ήθη και έθιμα, ακούγοντας κάλαντα μικρασιάτικα.

Εδώ λοιπόν ενωμένοι όλοι και αγαπημένοι για την Μ.Ασία που είναι φορτωμένη από ιστορία, καρπούς, γη μοναδική, πατρίδα των γονιών μας, των παππούδων μας... που πάντα θα κατοικεί στην καρδιά μας.

Το Δωδεκαήμερο στη Μ.Ασία είχε ξεχωριστή και πλούσια εθιμολογία και στις τρεις μεγάλες γιορτές του, τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνεια. Αυτές τις μέρες συναντούσε κανείς έθιμα που είχαν σχέση με τον καινούργιο χρόνο και είχαν επίκεντρο και ζητούμενα την καλή υγεία και την πλούσια καρποφορία.

Το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων τα παιδιά τραγουδούσαν τα κάλαντα, αξίζει να σημειωθεί πως οι Μικρασιάτες ονόμαζαν το ημερολόγιό τους “καλαντάρι”, όπου τα τραγουδούσαν λοιπόν στις πόρτες των σπιτιών με τουμπερλέκια και σιδερένια τρίγωνα, κρατώντας σήμαντρα και φαναράκια κρεμασμένα σε κοντάρι είτε κρατώντας ένα κλαδί ελιάς ή δάφνης που ήταν στολισμένο με καρπούς και άσπρο μαλλί, η λεγόμενη ειρεσιώνη, στο οποίο κρεμούσαν άσπρες και κόκκινες κλωστές ή ακόμα και εικόνα του Χριστού κρατούσαν. Οι μεγαλύτεροι έλεγαν τα κάλαντα έχοντας μαζί τους ένα φωτισμένο καραβάκι, χειροποίητο από χαρτί ή ξύλο έφτανε τα τρία μέτρα μήκους. Το κοντάρι του ήταν στολισμένο και είχε μια ελληνική σημαία, το κόστος κατασκευής του απαιτούσε μεγαλύτερο μπαξίσι. Οι νοικοκυρές τους πρόσφεραν παράδες, φρούτα, φοινίκια, κάστανα ή καρύδια και εκείνοι συνέχιζαν για να τα πουν στο επόμενο σπίτι. Τα κάλαντα περιείχαν ευχές για τον νοικοκύρη, την νοικοκυρά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Τραγούδι: Κάλαντα Προποντίδος – Χριστούγεννα Πρωτούγεννα.

Τα κάλαντα τελείωναν με την ευχή “Και εις έτη πολλά και του χρόνου να'στε καλά”

Στα σπίτια τους μέρες πρίν από τα Χριστούγεννα, άρχιζαν οι μπουγάδες και τα ασπρίσματα. Στόλιζαν συνήθως καραβάκια. Χριστουγεννιάτικο δέντρο στόλιζαν κυρίως οι κάτοικοι του Πόντου χρησιμοποιώντας χρυσωμένες κουκουνάρες, χρυσές καραμέλες, μανταρίνια και βαμβάκι.

Εκείνες τις μέρες οι γυναίκες στη Σμύρνη μαζευόντουσαν 3-4 στο σπίτι όποιας ήθελε να ετοιμαστούν τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα, τότε όλες οι κοπιαστικές δουλείες είχαν συλλογικό χαρακτήρα. Αντάλλασσαν φαγιάντσες, μπακίρια, ταβάδες, ζάχαρη, πετιμέζι, μέλι, καρύδια, κάστανα, αμύγδαλα, σταφίδες και όλες παρέα έφτιαχναν σαραγλί, μπακλαβάδες, φοινίκια όπου συμβόλιζαν τον σπαργανωμένο Χριστό, σεκέρ λουκούμια οι κουραμπιέδες δηλαδή, κανταΐφια, λουκουμάδες και κατιμέρια που ήταν ένα είδος τυρόπιτας.

Τέλος μετέφεραν στους μαχαλάδες στους φούρνους τις λαμαρίνες κυρίως με τα χρυσαφένια φοινίκια και τις βασιλόπιτες για να τα ψήσουν.

Τα τραπέζια περιμένανε στρωμένα με άσπρα τραπεζομάντιλα και είχαν πάνω ό,τι φανταστεί ο νους σας, Φτωχοί και πλούσιοι τρώγανε πλουσιοπάροχα, γιατί οι αρχόντοι στέλνανε από όλα στους φτωχούς.

Για την ημέρα των Χριστουγέννων τα φαγητά ήταν ψητό γουρουνόπουλο με χυμό από νεράντζι, σέλινο με κρέας, τουρσιά, σαρμάδες, ο ντολμάς του Αη Βασίλη που ήταν ένα ολόκληρο αρνί (ή μόνο τα δύο πλευρά του) γεμιστό με ρύζι ή πλιγούρι, κρεμμύδια, φουντούκια, καρυδόψιχα, σταφίδες, και μπαχαρικά. Το ρύζι και οι ξηροί καρποί συμβόλιζαν την προσδοκία για αφθονία. Τέλος έκαναν και τα χριστόψωμα όπου άλλες τα τύλιγαν σε κουλούρα και άλλες με το ίδιο ζυμάρι έκαναν ένα σταυρό και τον έβαζαν από πάνω με σουσαμάκι.

Παρομοίως, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στη Σμύρνη, ετοιμαζόταν το γιορτινό τραπέζι για όλη την οικογένεια αποβραδίς, το τζάκι ήταν αναμμένο μέχρι το πρωί βάζοντας ξυλαράκια ώστε να πάει Άγιος Βασίλης να περάσει και ο Χριστός να φάνε και να ζεσταθούν.

Τα παιδιά έβγαιναν στις γειτονιές και έλεγαν τα κάλαντα.

Τραγούδι: Κάλαντα Καππαδοκίας – Ερουρέμ.

Η νοικοκυρά ράντιζε το σπίτι με ξηρούς καρπούς. Το πρωί όλη η οικογένεια πήγαινε στην λειτουργία. Ο πατέρας έπαιρνε ένα ρόδι στην τσέπη του να αγιαστεί. Μόλις επέστρεφαν σπίτι, έσπαζε το ρόδι πίσω από την πόρτα λέγοντας “καλημέρα εις έτη πολλά”. Το ρόδι έπρεπε να είναι γερό και τα σπυριά του τραγανά, γιατί αν ήταν σάπιο κάτι κακό θα τύχαινε. Στη Σμύρνη χτυπάγανε με δύναμη το ρόδι να σκορπιστεί. Έκαναν ποδαρικό πατώντας ένα σίδερο, λέγοντας: “ Σίδερο πανω, σίδερο κάτω, σίδερο οι άνθρωποι που είναι μέσα, σίδερο η μέση μου, σίδερο η κεφαλή μου”.

Ο νοικοκύρης έκανε τον σταυρό του, έμπαιναν στο σπίτι και συνέχιζαν με την κοπή της βασιλόπιτας, αφού την σταύρωνε με το μαχαίρι τρεις φορές την έκοβε σε κομμάτια, το πρώτο κομμάτι ήταν του Χριστού, μετά της Παναγίας, του Αη Βασίλη, του σπιτιού και του φτωχού, τα υπόλοιπα κομμάτια ήταν όσα και τα μέλη της οικογένειας.

Χαρακτηριστικό στοιχείο ήταν το φλουρί της βασιλόπιτας με το οποίο δοκίμαζαν την τύχη τους. Σε όποιον έπεφτε το φλουρί, αυτός θα ήταν ο τυχερός και ευνοούμενος της νέας χρονιάς. Κομμάτια της βασιλόπιτας οι νοικοκυρές άφηναν μαζί με ξηρούς καρπούς και γλυκά στις δημόσιες βρύσες της πόλης, για τους περαστικούς και φτωχούς. Μετά επέστρεφαν στο σπίτι αμίλητες , με το νερό της βρύσης για να τρέχουν τα “αγαθά” στα σπίτια τους.

Αξίζει να σημειωθεί πως για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι οι νοικοκυρές ετοίμαζαν συνήθως κόκκορα κοκκινιστό στην κατσαρόλα, κεμπάμπ με ρύζι και γενικά φαγητά με ρύζι, για να είναι γεμάτος ευτυχία ο νέος χρόνος.

Η τρίτη και τελευταία γιορτή του δωδεκαημέρου είναι τα Θεοφάνεια όπου λέγεται επίσης και Επιφάνεια και Φώτα, μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού, σε ανάμνηση της βάφτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ή Βαπτιστή.

Ένα μικρασιάτικο έθιμο για τα Θεοφάνεια είναι και το έθιμο Σάγια, το οποίο στα βάθη των αιώνων χάνεται. Το έθιμο ήταν διαδεδομένο στους ορθοδόξους πληθυσμούς όλων των χωριών της Καππαδοκίας, κυρίως στο Γκέλβερι, μια από τις μεγαλύτερες χριστιανικές κοινότητες.

Παραμονή των Θεοφανείων, 5 Ιανουαρίου, πρωί- πρωί με το ξημέρωμα πήγαιναν στην εκκλησία κι έπαιρναν το μικρό αγιασμό, σε αντίθεση με το μεγάλο αγιασμό που θα έπαιρναν την επομένη ημέρα των Θεοφανείων. Έπιναν αγιασμό κι έφερναν και στα σπίτια τους για να ραντίσουν τα ζώα, τους κήπους, τα χωράφια και τα αμπέλια. Μέσα σε φιάλες σφραγισμένες διατηρούσαν αγιασμό στο εικονοστάσι του σπιτιού ως τον άλλο χρόνο. Τα παιδιά σχημάτιζαν ομάδες για να πουν τα κάλαντα, μάζευαν δώρα, τα οποία και έτρωγαν την επομένη ημέρα σε κοινό γεύμα κι όσα περίσσευαν τα πουλούσαν για να αγοράσουν σχολικά είδη. Με τα χρήματα κάποιες ομάδες παιδιών συνήθιζαν την ημέρα εκείνη να μεταμορφώνονται σε “Σάγια”. Διάλεγαν μια μεγάλη κυλότα μέσα στην οποία να μπορέσουν να βυθιστούν μέχρι το λαιμό. Το κεφάλι μόνο έμενε απ' έξω. Μ' ένα ζευγάρι κέρατα στο μέτωπο, μια μεγάλη σειρά από βώλους και κουδουνάκια προσδεμένη σε αυτό το ιδιόρρυθμο ένδυμα πήγαιναν στα ελληνικά σπίτια και φώναζαν με δύναμη: “Ήρθε η Σάγια, την άκουσες;”.

Ήταν ημέρα νηστείας η παραμονή των Θεοφανείων. Τα συνηθισμένα νηστίσιμα φαγητά τους ήταν φακές, φασόλια, τουρσί, κομπόστες από σταφίδες, δαμάσκηνα ή βερύκοκα. Την ίδια μέρα ζύμωναν πίτες των Θεοφανείων στα σπίτια τους.

Με επισημότητα και με τη συμμετοχή όλων γινόταν το βράδυ της ίδας ημέρας το άναμμα της φωτιάς στην αυλή της εκκλησίας. Τη φωτιά αυτή έλεγαν “Κελεμέν” ή “Φώτων”. Από νωρίς οι νέοι κουβαλούσαν κληματόβεργες κι άλλα ξύλα και τα σώρευαν στην αυλή της εκκλησίας. Μαζεύονταν πολλοί χωριανοί γύρω απ' τον σωρό και ο παπάς ρωτούσε “ποιός θέλει να ανάψει τη φωτιά και τι προσφέρει στην εκκλησία;” .

Πρόσφερε ο καθένας ό,τι μπορούσε, π.χ. ένα σοινίκι αλεύρι, που ήταν έξι οκάδες, ή ένα πατμάν σπορέλαιο ή ό,τι άλλο είχε και τελευταία εκείνος που θα έταζε το μεγαλύτερο ποσό, έπαιρνε το δικαίωμα να ανάψει τη φωτιά. Έκανε το σταυρό του, έλεγε “Κύριε Ημών Ιησού Χριστέ” κι έδινε φωτιά σε προσάναμμα από ξερά φύλλα. Οι φλόγες ανέβαιναν ψηλά και οι άνθρωποι τριγύριζαν την πυρά χορεύοντας και τραγουδώντας.΄Ολοι παρακολουθούσαν την κατεύθυνση του καπνού. Αν πήγαινε ανατολικά ήταν καλό σημάδι, η σοδειά θα ήταν πλούσια. Αν στρεφόταν προς τη Δύση, το Βορρά ή το Νότο, μόνο τα σπίτια του χωριού που ήταν σε εκείνα τα σημεία θα είχαν καλή συγκομιδή.

Όταν χαμήλωνε η λαμπάδα τα παιδιά πηδούσαν από πάνω τρεις φορές, λέγοντας “Κύριε Ημών Ιησού Χριστέ”. Μερικοί έπαιρναν από τη φωτιά μισοκαμμένα ξύλα και τα πήγαιναν στο τζάκι του σπιτιού για γούρι. Άλλοι έπαιρναν κάρβουνα και τα φύλαγαν για να τα χρησιμοποιήσουν στο θυμιατήρι τους. Στο τέλος μάζευαν τη στάχτη και τη σώρευαν πίσω απ' το ιερό της εκκλησίας.

Τη μεγάλη ημέρα των Φώτων, τα Ολόφωτα ή Λόφωτα των Μικρασιατών που τα ξεχώριζαν έτσι από την πρωτάγιαση της παραμονής. Εκείνη την ημέρα λοιπόν είχαμε το ρίξιμο του ξυλοκεντημένου ειδικού και πολύτιμου σταυρού όπου ήταν πανηγύρι πραγματικού φωτός. Έψαλλαν στο θαλάσσιο ύπαιθρο το τροπάριο “εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...” όπου εκείνη τη στιγμή όλοι οι αγωνιστές πετούσαν τα παλτά τους, βουτούσαν στα κύματα, ο νικητής σκαρφάλωνε, έδινε το σταυρό στον παπά κι αντάλλασσαν ευχές, υπό τον ήχο από τις καμπάνες.

Όλα αυτά τα έθιμα που διατηρούμε μέχρι και σήμερα έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης. Τα διατηρούμε για την αισιοδοξία που εμπνέει η ανάμνηση, κάποιοι από τη γωνία της αναπαράστασης, άλλοι γιατί είναι νοσταλγοί του παρελθόντος. Οι περισσότεροι όμως, για να μη χαθεί η παράδοσή μας, μια έννοια πολύ δυνατή.

Παράδοση θα μπορούσε να είναι το μελλοντικό νανούρισμα της μάνας, οι θρύλοι του παππού, τα κάλαντα, τα έθιμα, οι χοροί και οι σκοποί που μας συντροφεύουν σε κάθε χαρά. Οι ενδυμασίες, τα παιχνίδια κι όσα άλλα είναι μέρος της ζωής του τόπου μας.

Κρατήστε περήφανα στις καρδιές σας αλώβητο αυτό το θησαυρό και παραδώστε στον στις επόμενες γενιές. Έτσι θα ακούμε τους παλμούς του τόπου μας ολοζώντανα, μιας και με την αναβίωση και αναπαράσταση όλων αυτών των εθίμων και λειτουργούν και “θεραπευτικά” στο τραύμα του ξεριζωμού.

Έτσι οι πατρίδες δεν πεθαίνουν, ούτε είναι δυνατόν να χαθούν απ' τις καρδιές μας. Όσο ανήκουμε εμείς σ' αυτές τις πατρίδες, τόσο κι αυτές οι πατρίδες ανήκουν σε εμάς. Δεν μπορούμε να σβήσουμε την ιστορία μας, τις παραδόσεις μας και το μαρτυρολόγιό μας. Μόνο να προσθέσουμε ψηφίδες στην προσπάθειά μας να συνθέσουμε το ψηφιδωτό της αγάπης προς τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής.

Και εις έτη πολλά και του χρόνου να 'στε καλά!"

Η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη γενιά Μικρασιατών στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας.

 

1η γενιά: Παντελής Τεκέλογλου
2η γενιά: Χρήστος Τσαούσογλου
3η γενιά: Βασιλική Σαμανίου

Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας
12 Ιανουαρίου 2014, ξενοδοχείο Ερμής

 

 

Στο κάτωθι λινκ από την ιστοσελίδα του "Κυκλάδες24" θα βρείτε επιπλέον φωτογραφίες και βίντεο από την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας μας.

http://cyclades24.gr/index.php/component/k2/item/9451-ekopsan-tin-pita-mikrasiates-sirou

 

Έθιμο της αγριοκρεμμύδας από μέλη του Συλλόγου μας.
Ι.Ν.Ταξιαρχών, Συνοικισμός, Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2013.

 

Μικρασιάτικα Κάλαντα στον πεζόδρομο Θυμάτων Σπερχειού στις 23  Δεκεμβρίου 2013 με τη συμμετοχή του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου.

Νέο ΔΣ μετά τις αρχαιρεσίες της 1ης Δεκεμβρίου 2013

Ερμούπολη, 8 Δεκεμβρίου 2013

 

Σας ενημερώνουμε για τη σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, μετά τη συγκρότηση αυτού σε σώμα την 8η Δεκεμβρίυο 2013. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου αναδείχθηκαν κατά τις αρχαιρεσίες της 1ης Δεκεμβρίου 2013.

Πρόεδρος: Χρήστος Τσαούσογλου

Αντιπρόεδρος: Λίτσα Χαραλάμπους

Γραμματέας: Άννα Μπούμπα

Ταμίας: Βασιλική Σαμανίου

Μέλη: Ντίνα Συκουτρή, Νικόλαος Νομικός, Ζήνα Μπουγιούκα

Παρακαλούμε να συνεχίσετε να στηρίζετε τους σκοπούς του Συλλόγου μας και να συμμετέχετε με την ίδια θέρμη στις εκδηλώσεις μας.

Εκ του ΔΣ

ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ ΣΥΡΟΥ

 

Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013 και περί ώρα 11:00 πραγματοποιήθηκε η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου στην αίθουσα του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου κατόπιν προσκλήσεως του Προέδρου του Συλλόγου Νίκου Λειβαδάρα σύμφωνα με τα άρθρα 16, 17, 18 και 22 του Καταστατικού του Συλλόγου προκειμένου να πραγματοποιηθεί η εκλογοαπολογιστική διαδικασία, η εκλογή εφορευτικής επιτροπής για την διεξαγωγή των εκλογών για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου και ορισμός ημερομηνίας εκλογών.

 

Αφού διαπιστώθηκε απαρτία, ταμειακά τακτοποιημένα μέλη 94, (47+1=48), παρόντες και ταμειακά τακτοποιημένοι 56, ο πρόεδρος παίρνει το λόγο και αναλύει τις δράσεις του Συλλόγου την τριετία που πέρασε, 2010-2013 και συγκεκριμένα αναφέρει:

 

Ο Σύλλογός μας συμπληρώνει την πρώτη του τριετία. Να θυμίσω ότι το Σεπτέμβρη του 2009, καταθέσαμε στο Πρωτοδικείο Σύρου, το καταστατικό μας το οποίο εγκρίθηκε το Δεκέμβρη του 2010. Γι αυτό σύμφωνα με το καταστατικό σήμερα γίνεται η εκλογοαπολογιστική μας συνέλευση και η εκλογή τριμελούς εφορευτικής επιτροπής, για τη διεξαγωγή των εκλογών. Στα σχεδόν τρία χρόνια ύπαρξης ο Σύλλογος είχε μια έντονη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού μας και συγκεκριμένα:

 

1. Ξεκινήσαμε με Ομιλίες-Προβολές ντοκιμαντέρ-ταινιών που κρατούν άσβεστη τη μνήμη της πατρίδας. Έγινε η πρώτη ομιλία συνάντησης γνωριμίας των μελών το Μάρτιο του 2011. Δεύτερη ομιλία με τίτλο «Ταξιδεύοντας στη Μικρασία της ψυχής, Πρώτος Σταθμός Κυδωνίες (Αϊβαλί)-Μοσχονήσια» μέσα στο 2011. Η ομιλία αυτή παρουσιάστηκε και στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 2013 ύστερα από πρόσκληση του Συνδέσμου Συριανών.

2. Δημιουργήσαμε e-mail του Συλλόγου στο διαδίκτυο με σκοπό την προβολή του και την επικοινωνία.

3. Συμμετείχε ο Σύλλογός μας στις εκδηλώσεις της «Ημέρας Μικρασιατικής Μνήμης», με κατάθεση στεφάνων και εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας από μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.

4. Ορίσαμε προστάτη Άγιο του Συλλόγου τον νεομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης και καθιερώσαμε το σινάφι μας να γίνεται στην εκκλησία των Ταξιαρχών.

5. Φτιάξαμε τη σημαία και το λάβαρο του προστάτη Αγίου του Συλλόγου Χρυσοστόμου Σμύρνης.

6. Για τη διατήρηση-αναβίωση εθίμων και παραδόσεων των αλησμόνητων πατρίδων, αναβιώσαμε το έθιμο της «αγριοκρεμμύδας». Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δύο χρονιές την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2012 και του 2013 μοιράσαμε τις αγριοκρεμμύδες στον προσφυγικό συνοικισμό του Ξηροκάμπου γεγονός που ξάφνιασε, εξέπληξε τους κατοίκους αλλά συγχρόνως χαροποίησε. Αναβιώσαμε το έθιμο του «αφανού» την παραμονή του Γενεθλίου του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις 23 Ιουνίου. Αποσπώντας μας οι κάτοικοι την υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε τη γειτονιά αυτή.

7. Έγινε η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας μας το 2012 και 2013 και αναφερθήκαμε σε ήθη και έθιμα της Μικρασίας για αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανίων.

8. Κάναμε αποκριάτικο χορό το Φλεβάρη του 2012.

9. Σε συνεργασία με το Λύκειο Ελληνίδων γίνεται προσπάθεια εκμάθησης παραδοσιακών Μικρασιάτικων χορών. 1

0. Δόθηκε Μουσικοθεατρική παράσταση με το έργο των Πυθαγόρα-Καλδάρα «ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ» στο θέατρο «ΑΠΟΛΛΩΝ», σε συνεργασία με τον θεατρικό όμιλο «Σουρής» και τον Γιάννη Δεσύπρη, τον Σεπτέμβριο του 2011 που επαναλήφθηκε τον Αύγουστο του 2012.

11. Προβλήθηκε η ταινία «Φθινοπωρινή οδύνη», που αναφέρεται στα γεγονότα της Κωνσταντινούπολη του 1955.

12. Παρουσιάσαμε το βιβλίο του Θεόδωρου Δεύτου «Σμύρνη Συγγνώμη».

13. Υποδεχθήκαμε μαθητές του Λυκείου της Νέας Ιωνίας και προβάλαμε το ντοκιμαντέρ «Δυο φορές Ξένος» από το βραβευμένο βιβλίο του δημοσιογράφου Μπρους Κλαρκ, που περιλαμβάνει συγκλονιστικές μαρτυρίες προσφύγων από την Ελλάδα και την Τουρκία.

14. Κάναμε σε συνεργασία με την εφημερίδα «Ο Λόγος των Κυκλάδων» την έκδοση του βραβευμένου βιβλίου του Γιάννη Ρουσσουνέλου «Και η ψυχή στη Σμύρνη» και το παρουσιάσαμε στις 19 Δεκεμβρίου του 2012.

15. Σε συνεργασία με την εφημερίδα Ο Λόγος των Κυκλάδων και την Ένωση Συνταξιούχων Ναυτικών, παρουσιάσαμε τους Συριανούς ναυτικούς ποιητές Δημήτρη Βόικο, Τάκη Κυριτσόπουλο και Νίκο Σαλίβερο.

16. Φέραμε εις πέρας τη φιλοτέχνηση μνημείου Μικρασιατικής Μνήμης με χρήματα από τις εισφορές των μελών του Συλλόγου. Τα χρήματα αυτά δεν διατέθηκαν οπουδήποτε αλλού παρά μόνο για την ανέγερση του Μνημείου Μικρασιατικής Μνήμης και στήθηκε στο φυσικό του χώρο, που δεν ήταν άλλος από την περιοχή του Ξηροκάμπου, του Συνοικισμού. Του προσφυγικού συνοικισμού που όπως όλοι ξέρουμε, στέγασε τη μεγαλύτερη μάζα των προσφύγων που έφτασε στο νησί μας.

17. Έγινε αίτημα στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, που έγινε αποδεκτό, για την καθιέρωση της ετήσιας δοξολογίας την ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής στο Ναό των Ταξιαρχών και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο Μικρασιατικής Μνήμης στο Μνημείο μας στον Ξηρόκαμπο.

18. Έγινε αίτημα στο Δήμο Σύρου Ερμούπολης για την μετονομασία της πλατείας Νιρβάνα στο Ξηρόκαμπο σε «Πλατεία Μικρασιατών Προσφύγων».

19. Έγινε αίτημα προς το Δήμο Σύρου Ερμούπολης, που έγινε αποδεκτό, για να συμπεριληφθεί και το μνημείο μας στα Μνημεία της Σύρου ώστε να σημαιοστολίζεται στις εθνικές εορτές.

20. Έγινε αίτημα στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, που έγινε αποδεκτό, ώστε το 6ο Δημοτικό Σχολείο στην περιοχή του Ξηροκάμπου να καταθέτει στεφάνι στο Μνημείο μας την παραμονή των εθνικών επετείων της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου.

21. Εκδώσαμε το ετήσιο Ημερολόγιο του Συλλόγου, για το 2012, 2013 και 2014.

22. Εκδηλώσεις για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δόθηκε Μουσική συναυλία των Γιώργου Νταλάρα-Γλυκερίας στις 9 Σεπτεμβρίου του 2013. Από τη συναυλία αυτή εκπληρώσαμε τις οικονομικές υποχρεώσεις για την πραγματοποίηση της και το υπόλοιπο των εισπράξεων διατέθηκε στα τρία Γηροκομεία του νησιού μας.

23. Προγραμματίσαμε Προσκύνημα στις αλησμόνητες πατρίδες το Σεπτέμβρη του 2013 αλλά δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε λόγω μη εκδήλωσης ενδιαφέροντος συμμετοχής από τα μέλη μας.

24. Έγινε αίτημα προς το Δήμο μας για παραχώρηση χώρου και δημιουργία «Στέγης Μικρασιατικής Μνήμης», με σκοπό τη συγκέντρωση, συντήρηση, διαφύλαξη και προβολή των στοιχείων της Μικρασιατικής πολιτιστικής κληρονομιάς που οι πρόσφυγες μετέφεραν στη Σύρο.

25. Τα βιβλία των Πρακτικών του Διοικητικού Συμβουλίου καθώς και το βιβλίο ταμείου, ελέχθησαν και υπογράφηκαν από την Εξελεγκτική Επιτροπή και υποβλήθηκε γραπτή έκθεσή τους την οποία σας διαβάζω και βεβαίως όλα τα στοιχεία είναι στη διάθεση οποιουδήποτε μέλους μας.

 

Γίνεται ανάγνωση του Πρακτικού Νο 1 της Εξελεγκτικής Επιτροπής. Στη συνέχεια διαβάζει το ΑΡΘΡΟ 18 και 22 του καταστατικού που αναφέρεται στις Αρχαιρεσίες και κάνει ένα σύντομο συνοπτικό οικονομικό απολογισμό. Αναφέρει ότι:

Στο Βιβλίο Ταμείου προκύπτει ότι έχουν καταχωρηθεί νομίμως όλα τα έσοδα και δαπάνες με τα παραστατικά τους, που διενεργήθηκαν την περίοδο από την ανάληψη των καθηκόντων του Διοικητικού Συμβουλίου, δηλαδή από το Φεβρουάριο 2010 έως και σήμερα και προκύπτει ότι τα έσοδα του Συλλόγου από εισφορές των μελών του, εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν και επιχορηγήσεις ανήλθαν στο ποσό των 29.418,37 €. Τα έξοδα που πραγματοποιήθηκαν ανήλθαν στο ποσό των 28.604,54 €.

Στο Ταμείο του Συλλόγου υπάρχει το υπόλοιπο των 813,83 €, εκ των οποίων στο Ταμείο βρίσκονται 785,64 € για τα έξοδα του ημερολογίου του Συλλόγου του έτους 2014 και στην Τράπεζα Πειραιώς βρίσκονται 28,19 €.

 

Στη συνέχεια δίνει το λόγο στον Γραμματέα του Συλλόγου Χρήστο Τσαούσογλου ο οποίος δίνει λεπτομερέστερα οικονομικά στοιχεία και αναφέρει ακριβή ποσά από τις ετήσιες εισφορές των μελών, τα ποσά των επιχορηγήσεων και κερδών από εκδηλώσεις και αναλύει και τα έξοδα που πραγματοποιήθηκαν.

 

Κατόπιν ο Πρόεδρος ερωτά αν υπάρχουν διευκρινιστικές ερωτήσεις. Ο απολογισμός γίνεται ΟΜΟΦΩΝΑ αποδεκτός.

 

Προχωρά η διαδικασία στην εκλογή Εφορευτικής Επιτροπής. ΟΜΟΦΩΝΑ εκλέγονται για Εφορευτικοί Επιτροπή οι:

1.Τιμωνίδης Αναστάσιος

2.Πετρίδου Μαρία

3.Λειβαδάρας Νικόλαος

και αποφασίζεται οι εκλογές να διεξαχθούν τη Κυριακή 1η Δεκεμβρίου από ώρα 10:30 μέχρι 14:30 στην αίθουσα του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου. Ο πρόεδρος τονίζει και πάλι ότι για τις εκλογές πρέπει να είναι τα μέλη ταμειακά τακτοποιημένα για να έχουν δικαίωμα ψήφου και ευχαριστεί τόσο τα απερχόμενα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου όσο και τα μέλη του Συλλόγου για την αγάπη και τη στήριξη που έδειξαν αυτά τα τρία χρόνια στο Διοικητικό Συμβούλιο σε όλες τις δράσεις του. Παροτρύνει τα μέλη να θέσουν υποψηφιότητα έχοντας ως γνώμονα την ψυχή και το συναίσθημα ώστε να κρατηθεί άσβεστη η μνήμη της Πατρίδας για να μην γίνει από χαμένη και λησμονημένη.